IJsbloemen op mijn raam

In mijn kindertijd zaten er ’s winters soms ijsbloemen aan de binnenkant van mijn slaapkamerraam. Betoverend mooie symmetrisch gevormde sterretjes verschenen wanneer het ijskoud was. Slapen deed je zonder centrale verwarming en de ramen waren van enkel glas.

Nu, zo veel jaren later, bevriest de condens op mijn ramen weer. Op zolder en aan de buitenkant deze keer. Dat schijnt normaal te zijn bij HR++ dubbelglas.

Geplaatst in Huis en tuin | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een tikje op zoek naar balans

Al jaren ben ik een groot fan van Esther Gerritsen en haar column over milde psychische tikjes. Daarbij beschouwt zij steevast zichzelf als onderzoeksobject. Weinig mensen kunnen zo fijnzinnig, zachtaardig, eerlijk en realistisch humoristisch hun eigen gedachten ontleden en definiëren. Een voorbeeld uit een recente VPRO gids.

‘Ik heb pijn aan mijn knie. Ik kijk er naar en zie rode krassen. Ik vermoed dat ik jeuk had en toen te hard heb gekrabd. Ik sla mezelf op mijn knie.
Dat verbaast me, maar niet lang. Ik begrijp al snel dat ik dacht dat ik niet zou moeten krabben, en dus die ingebeelde, krabbende hand meteen een mep gaf, waardoor de knie een onverdiende klap kreeg.
Zo lopen op het minuscuulste niveau werkelijkheid en fantasie door elkaar. Niet in een chaotische bende, maar in een prima te volgen logica. Ik mep mezelf alleen met reden.’

Sinds mijn verhuizing doe ik iets nieuws. In Sir Edmund van de Volkskrant staan elke week de winnaars van verschillende puzzels. Er moet van mij altijd iemand bij staan uit Leiden of omgeving (mijn vorige woongebied) én iemand uit de buurt van Arnhem. Dat is zonder uitzondering het geval. Zelfs al moet ik het wat verderop zoeken. Den Haag en Nijmegen reken ik deze keer ook goed.

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Voormalige collega’s in het nieuws

Onlangs werd een van mijn voormalige managers genoemd in een tijdschrift. Helaas voor haar, want de auteur maakt gehakt van haar uitspraken. Hoe vreemd kan het lopen. Ik zie namelijk wel vaker vroegere collega’s in de media staan. Toen we samenwerkten, hadden zij een goede positie en meer te zeggen dan ik. Vervolgens maakten we een carrière-switch, met wisselend succes.

Neem die ene collega bij een grote ontwikkelingsorganisatie. Een vlotte vrouw met een leuk gezicht. Bij aanvang regelt zij een extra groot bureau voor mij, dat eigenlijk voor managers bestemd is. Ze is gedreven en weet zich in politieke en bestuurlijke kringen goed te bewegen. Voor haar ontwrichtende relatie met een getrouwde man schaamt zij zich niet. Bij haar moet ik stevig in mijn schoenen staan om overeind te blijven.
Jaren later, na de reorganisatie, zie ik haar terug bij een conferentie. Frits Bolkestein is er eveneens. Een rijzige man met uitstraling. Binnen no-time draait ze charmant om hem heen. Maar ze publiceert ook zinnige artikelen over haar vakgebied.

Bij de conferentie is ook de voormalige directeur van die ontwikkelingsorganisatie aanwezig. Jaren daarvoor spreek ik hem tijdens de reorganisatie. Ik vecht op dat moment voor mijn positie. Ons gesprek beschouw ik als laatste redmiddel. Hij hoort mij slechts ongenaakbaar aan.
In de wandelgangen wordt gezegd dat hij weinig visie heeft. En dat zijn goede ideeën feitelijk van de medewerkers komen die het beleid vormgeven. Na zijn vertrek werpt hij zich in de media op als senior autoriteit met ingezonden opiniestukken. Het duurt niet lang voordat hij publiekelijk door de mand valt.

Daarna werk ik aan een internetproject bij een ministerie, samen met zzp’ers. Er zit een leuke man in ons team. Een originele denker met bruikbare voorstellen voor ingewikkelde problemen. Na afloop hoor ik dat hij een andere klus krijgt bij het UWV. Nou, dáár kunnen ze zulke mensen zeker gebruiken voor verbetering van communicatiemiddelen. Ook zijn naam duikt later op in de media. Nu als behoedzame klokkenluider. Hij is dan nog steeds werkzaam als zzp’er en moet heel voorzichtig zijn.

Terug naar mijn voormalige manager, eveneens bij die ontwikkelingsorganisatie. Een groot deel van de toenmalige medewerkers vertrok naar elders, ook zij. Nu runt ze een academie voor vitaliteit en gezondheid, speciaal voor oudere vrouwen. Of het hout snijdt, weet ik niet.
Wel herinner ik me dat ze met mij opgescheept zat. In die periode na de reorganisatie heb ik geen vaste plek. Ik moet steeds intern solliciteren naar een volgende functie. Ter overbrugging mag ik een mooi onderzoek verrichten. Het is een zeer aantrekkelijke opdracht, alleen wel nieuw voor mij. Daarom vraag ik of iemand mij enige aansturing kan bieden. Dat wil ze zelf wel doen. Maar in praktijk heeft ze nooit tijd. Een andere afdeling volgt en ik kan het onderzoek niet meer afronden. Sinds zaterdag staat deze manager landelijk te boek als ‘kwakdenker’.

Wat zal ik ervan zeggen? We deden allemaal datgene waarvan we dachten dat dat het beste was. Alleen, voor wie? Bij dezen dan, voor M.

Geplaatst in Arbeidsmarkt en (zzp-)werk | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ouderdom komt met gebreken

Werkgevers denken dat oudere werknemers vaak ziek zijn. Dat kan ik eenvoudig weerleggen. Overal waar ik heb gewerkt, meldden jongere collega’s zich vaker ziek dan ik. Als ze gewoon verkouden zijn, noemen zij dat griep. Toch begrijp ik dit wel. De huidige prestatiedruk laat geen ruimte voor kwaaltjes toe. Mijn kwaaltjes zijn niet ernstig, maar ze kunnen wel hinderlijk zijn bij enkele beroepen. En het worden er met de jaren meer. Ik zal de vier invloedrijkste noemen.

Een sterk schommelende bloedsuikerspiegel. Ik heb geen diabetes, maar ik MOET op tijd eten. Al is een vergadering nog zo belangrijk, ik eet tussendoor. Alles om een inzinking te voorkomen. Want die is gênant. Heel gênant. Het zweet breekt me dan letterlijk uit en mijn blouse raakt doordrenkt. Ik word duizelig en slap. Ook krijg ik van die bibberhandjes, terwijl ik al een lichte tremor in mijn vingers heb. Nooit kan ik zeker zijn van mijn energieniveau. Het voordeel van zo’n inefficiënte stofwisseling is wel dat ik straffeloos kan eten als een dijkwerker.

Handen stil als je fotografeert

Handen stil als je fotografeert

Een halfdicht linkeroor. De laatste twintig jaar komt dat steeds vaker voor. Toen ik vorige keer mijn oor liet uitspuiten, kwam er een flinke oorontsteking achteraan. Nu twijfel ik of ik weer naar de huisarts zal gaan. Dat oor piept namelijk al weken irritant. Ook door gehoorschade en tinnitus hoor ik niet optimaal. Daarom wandel ik in groepjes meestal links en achteraan. Anders mis ik de helft van wat anderen zeggen. Soms komt dat wel goed uit, trouwens.

Aan mijn stem mankeert niets, alleen praat ik van nature zacht. Daardoor denken mensen gewoonlijk dat ik timide ben. (Een vergissing.) Als ik veel of hard moet praten, word ik snel hees. En als ik verkouden ben, verdwijnt mijn stem soms helemaal. Toen het vorig jaar weer zover was, werd ik gebeld voor een baan bij een callcenter. De recruiter en ik waren gauw klaar.

Tot besluit heb ik een beetje last van holvoeten. Klinkt raar, maar mijn voeten zijn wel mooi. Alleen kan ik geen schoenen met hoge hakken meer dragen. Als ik lang moet staan, raakt een zenuw in mijn rechtervoet bekneld. Nu heb ik op maat gemaakte inlegzooltjes, die dat gedeeltelijk opvangen. Maar een staand beroep hou ik niet lang vol. Vandaar al die kantoorbanen. Je moet toch wat, nietwaar?

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , , | 4 reacties

Advocaatje bij Boerderij Hoekelum

Boerderij HoekelumEen voordeel van wandeltochten is dat je nog eens ergens komt. Een tijdje geleden ontdekte ik Boerderij Hoekelum bij Bennekom. Je loopt er vanaf station Ede-Wageningen zo naartoe. De koffiekamer en het winkeltje staan vol nostalgische spullen en oude serviezen. Het is de kneuterigheid ten top. Creatief met ouwe meuk is hier echt leuk.

Bestel je koffie, dan serveren ze het advocaatje met slagroom er gelijk bij.

Geplaatst in Plaatsen en reizen | Tags: , | 2 reacties

Een glorende omwenteling

Alle rampspoed en dreiging in het nieuws doen je bijna vergeten dat er nog positieve ontwikkelingen zijn. Het programma VPRO Tegenlicht toonde dat gisteren met vertical farming weer eens aan. Dit gaat over tuinbouwflats in steden; een revolutie op landbouwgebied. Verticale tuinbouw kan veel efficiënter en milieuvriendelijker worden dan ons huidige systeem.

Telkens blijkt dat genoeg mensen doeltreffende oplossingen bedenken voor grootschalige problemen. Geld is er in overvloed. Via internet kunnen we ideeën snel over de hele wereld verspreiden. Slechts een handvol mastodonten staat een toekomstbestendige omwenteling in de weg. Is dat niet bizar?

Onder druk wordt alles vloeibaar. De geschiedenis wijst uit dat revoluties geen echte verandering qua leiderschap brengen. Beslissende veldslagen in oorlogen wel. Misschien moet het eerst erger worden, voordat het beter wordt. Aan ons de keus: kop in het zand of kop eraf.

Geplaatst in Opinie | Tags: , , , , , , | 1 reactie

De emancipatie ging aan mij voorbij

Bovenstaande titel heb ik in gedachten als de Volkskrant op de mat valt. Groot op de voorpagina staat ‘Generatie huisvrouw zwaait af’. Voor het eerst hebben de meeste 45-plusvrouwen een baan. Het gaat om een nipte meerderheid van 50,1%. Als alleenstaande kostwinnaar vind ik een betaalde loopbaan echter niet zaligmakend.

Tot in de jaren zestig kregen vrouwen hun ontslag zodra ze trouwden. Hun levensinvulling bestond uit het moederschap, vond men. Naast hun rollen van liefhebbende echtgenote en degelijke huisvrouw. Zo werden ze automatisch financieel afhankelijk van hun man. De kerk en het patriarchaat hielden dit graag in stand. Mannen waren trots dat ze voldoende verdienden voor hun gezin. Werkte een echtgenote toch, dan was dat eigenlijk gênant, voor haar man. En was ze wel een goede moeder dan? Lees verder

Geplaatst in Arbeidsmarkt en (zzp-)werk, Persoonlijk | Tags: , , , , , | 15 reacties