Bloggen is uit – Lang leve het blog

Ze zeggen dat bloggen over het hoogtepunt heen is.
Dat Snapchat, Pinterest en Instagram beter zijn.

Iedereen rent elkaar achterna, ergens anders heen.
Internet is nu eenmaal een vluchtig fenomeen.

Ik vind het allemaal prima, hoor.
Die-hards gaan toch wel door.

De ware liefhebbers.
De echte schrijvers.
Die blijven.

Of kunnen alleen de oudjes het niet bijbenen?
Ach, laat mij dan maar vintage zijn.

oude bloggers

Geplaatst in Bloggen en volgen | Tags: , , , | 6 reacties

Broos intercultureel contact

Vorige week, 15 maart. WordPress meldt dat Raam Open een nieuwe volger heeft en vraagt of ik wil kijken waarover hij schrijft. ‘Misschien vind je het leuk.’ Er staan drie linkjes bij, waaronder een naar ‘Over mij’. Het tweede betreft tips voor een voedzame salade. En het derde leidt naar een bericht over de beste ‘mass gainer’. Gezond eten dus, en spiermassa kweken. Raadselachtig. Wat zoekt zo iemand bij mij?

Dat ‘mass gainer’ roept zweethokkerige, testosteronbomachtige associaties op. In zijn logo staat het torso van een man met opgepompte spierbundels in bodybuilderspose. Zelf ben ik hyper-allergisch voor sportscholen. Ik word al moe als ik naar een sportapparaat kijk. En die kunnen mij niet ontgaan, want ze staan altijd zo demonstratief bij het raam. Deze volger stuurt vast verkapte bedrijfsspam. Zonder verder te lezen wip ik hem kordaat van mijn blog.

Maar eigenlijk ben ik nieuwsgierig. Daarom google ik even later toch zijn naam. Het blijkt om een zwoel kijkende, licht getinte jongeman te gaan. Achttien jaar oud is ‘ie en zijn blog is fonkelnieuw. Hij zit nog op school en hij is heel sportief. Zijn liefde voor fitness wil hij delen met iedereen. Ach, ik vind hem direct sympathiek en ook wel aandoenlijk. Heb ik hém nou net botweg van mijn blog af gegooid?

Wat nu? Een reactie sturen, ‘sorry’ schrijven en vragen of hij zich opnieuw bij Raam Open wil aanmelden? Beetje stom. Of zal ik hem zelf gaan volgen (wat hij zal zien) en dan steeds zijn berichten over fitness en mass gainers lezen? Uhm. Misschien kan ik beter even geen aandacht trekken, want er is nog een complicerende factor. Ik wil dan net over DENK schrijven en deze jonge blogger heeft een Anatolisch klinkende naam. Tja. Lastig. Pijnlijk. Delicaat. Feitelijk gênant.

Het ligt allemaal zo gevoelig. Of zit het probleem vooral in mijn eigen vermoeden dat hij zal geloven dat ik alle Turken over een kam scheer?

Plots schiet mij het beeld te binnen van een andere jongen met Turkse gelaatstrekken. Een vriendelijke gast, die vanmorgen zo behulpzaam was toen de OV-kaart van een oudere man haperde. Hij bleef rustig en legde geduldig uit hoe het moest, ondanks dat gehaaste treinreizigers om hen heen drongen. Dit soort hoffelijkheid heb ik vaak genoeg meegemaakt in landen als Turkije, Libanon en Iran.

Dorpskinderen IranEn zo moet ik dus ook terugdenken aan een reis in 2000 door Iran. In dat jaar woonden er 65.850.000 mensen en bezochten hooguit 6.000 westerse toeristen het land. We ontmoetten er jongeren en dorpelingen die nog nooit met eigen ogen een westerling hadden aanschouwd. Maar van beide zijden waren we nieuwsgierig en in elkaar geïnteresseerd. Zulke eerste contacten tussen mensen uit verschillende culturen zijn hartverwarmend, en uiterst fragiel.

Geplaatst in Bloggen en volgen, Plaatsen en reizen | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Plogje met mosjes op tuinmuur

In het echt zijn ze ongeveer twee centimeter hoog, deze mosjes op mijn tuinmuur.

mos op muurMosjes op muurMos met druppels op muur

Geplaatst in Huis en tuin | Tags: , , | 2 reacties

Goed nieuws over Whanganui rivier

Te midden van al het nieuws over terroristische dreigingen, een hysterische Erdogan, Trump-affaires, hongersnood in de Hoorn van Afrika en andere gerelateerde ellende, dook er gisteren een klein heugelijk berichtje op. Het kwam uit Nieuw-Zeeland en het ging over een rivier.

Alleen al de naam Whanganui brengt mij direct in warme, zonnige, tropische, Bounty-eilandachtige, zorgeloos paradijselijke sferen. Combineer dat met de Maori en een officieel als levend wezen erkende rivier. Dan weet je gewoon dat alles nog goed kan komen.

Whanganui river gets legal status as person after 170 years.

Geplaatst in Fata morgana | Tags: , | 3 reacties

Voorzichtig optimistisch

Als zwevende kiezer vond ik de keuze gisteren niet makkelijk. De Stemwijzer suggereerde een partij waarvan ik dacht: ‘mwah’. Los van de inhoud, speelt er nog van alles mee. Zoals: houdt de partijleider stand in het internationale politieke verkeer? Kan hij of zij overtuigen en mensen in beweging krijgen? Van bepaalde leiders zou ik willen dat ze bij hun concurrent in dienst gingen.

Hopelijk krijgen we straks een realistisch en menswaardig overheidsbeleid. Ik heb er toch al een beetje vertrouwen in.

Over vertrouwen gesproken: er is één partij die ik wel wantrouw. De komende tijd zal blijken of ik gelijk krijg. Ik hoop van niet, want dit is wat ik voorspel. DENK zal bij elke keuze pro Turken en Turkije gaan stemmen, ook als dat lijnrecht indruist tegen het belang van ‘alle’ Nederlanders. Zo’n partij gaat voor meer verdeeldheid zorgen dan Wilders. Wat daarvan komt, zien we nu al jaren bij de regering in Libanon. Wedden?

PS: Jos Collignon ziet het ook (de Volkskrant, 18 maart 2017).

DENK

Geplaatst in Opinie | Tags: , , , | 2 reacties

Wereldnieuws op Kootwijkerzand

11 Maart 2017. Ik ga op pad met een voormalige vakantiegroep die al elf jaar lang regelmatig bijeen komt. Na een hartelijke begroeting brengt het taxibusje ons naar de rand van het Kootwijkerzand. Deze zaterdag belooft een mooie wandeldag te worden. We laten alle drukte achter ons en starten met koffie en taart in een restaurant.

Radio KootwijkOp het Kootwijkerzand is het nog rustig. De natuurkenners onder ons vertellen interessante verhalen over het ontstaan van het landschap. Verder kletsen we over van alles. Even komt de politiek voorbij, maar we houden het liever gezellig. Dan zien we de vagelijk oosterse contouren van de ‘kathedraal’ van Radio Kootwijk. Het gebouw doemt op vanuit de donkere hei en naaldbomen staan op de achtergrond. Met een beetje fantasie loop je in het binnenland van Griekenland. In de lucht klinkt het zomerse riedeltje van een veldleeuwerik.

Deze wandeltocht voelt als vakantie, ver weg van het gewoel van alledag. Slechts kort verstoord door iemand die met haar smartphone zwaait en aankondigt dat premier Rutte het vliegtuig van de Turkse minister tegenhoudt. ‘Op dit moment. Het staat op Nu.nl.’, roept ze er bij. Wereldnieuws op de hei. We vallen even stil en wandelen vervolgens gemoedelijk keuvelend verder.

Hallo BandoengHallo Bandoeng. Hier Radio Kootwijk. 1928. Een andere wereld, een andere tijd, vergelijkbare perikelen.

Zal het van betekenis blijken te zijn?
Ik was er bij toen …
Waar was jij?

Geplaatst in Plaatsen en reizen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Negen minuutjes verschil

Soms spreek je iets af en denk je achteraf: ‘Is dit wel zo handig?’ Je kan het dan wel veranderen, maar of dat de oplossing is … Neem de volgende situatie. Een goede bekende en ik willen met de auto naar Apeldoorn rijden. We spreken af om 9.45 uur op het Velperplein in Arnhem. Daarvandaan moeten we direct vertrekken, want de rit naar Apeldoorn duurt een half uur. Dan ontmoeten we de rest van de groep op tijd, voordat we met een taxibusje verder reizen. ‘Ik zal er staan.’, mail ik haar.

Alleen is de keuze qua bussen beperkt op zaterdagochtend. Ik kan een flink stuk lopen, dan de bus pakken en met één minuut overstaptijd een aansluitende lijn halen. Da’s behoorlijk krap. Of ik kan een rechtstreekse bus eerder nemen en dan een kwartier op het plein wachten. Van mijn deur tot de ontmoeting om 9.45 uur duurt dat wel een uur. Terwijl ik via een andere route dan al bijna in Apeldoorn kan zijn.

Tja, ik heb geschreven dat ik mee zal rijden. En om nu op de ochtend zelf iets anders te regelen, dat is ook zo wat. Maar als ik een bus later neem, ben ik om 9.54 uur op het Velperplein. Dat scheelt slechts negen minuutjes. Die optie levert een half uur extra tijd op voordat ik van huis moet gaan.

Daarom probeer ik mijn reisgenoot kort na 8.00 uur te bellen. Ze neemt niet op. Dan maar een sms’je sturen. De tijd verstrijkt en ondertussen blijft haar reactie uit. Het wordt zorgelijk. Misschien heeft zij niets in de gaten en loopt straks alles in de soep. De oorspronkelijk geplande bus kan ik al bijna niet meer halen.

Geweldig hoor, zo’n situatie. In plaats van dat ik een half uur langer ontspannen thuis rondhang, word ik er alleen maar onrustig van.

Geplaatst in Station to station | Tags: , , | Een reactie plaatsen