Unieke momenten gemist

Sommige unieke gebeurtenissen wil je absoluut niet missen. De eerste stapjes van je kind, het afstuderen van je beste vriend, het vertrek van iemand die je nooit meer zal zien. Toen ik lang op reis was, miste ik drie bijzondere momenten. Je kan niet alles hebben, maar toch.

Huwelijk
Een vriendin leerde ik kennen toen zij single was. Wij leefden toe naar vakanties en stappen in het weekend. Zij kreeg een vriend en dat werd serieus. De voorbereiding van hun huwelijk heb ik nog meegekregen. Toch was ik er op het moment suprême niet bij. Ik zat in het Midden-Oosten en toen ging je tussendoor niet terug. Later schreef zij hoe het feest was geweest en zag ik de foto’s. Maar het liefst was ik er zelf bij geweest.

EK Nederland – Duitsland 1988
Met voetbal heb ik geen enkele affiniteit. Ik had iets gehoord over een nationale post traumatische stress stoornis vanwege een wedstrijd uit het verleden. Toen kwam tijdens het EK die legendarische wedstrijd tegen Duitsland. Gullit, Van Basten en Koeman zaten in het team. Ik verbleef in Australië en een week later stroomden de brieven met verslagen binnen. Van vrouwen die echt nooit over voetbal schrijven. Overduidelijk was er iets unieks gebeurd. Ik las dat mensen onderweg hun auto aan de kant zetten en samen op straat dansten. Volgens mijn ouders was de sfeer zoals tijdens de bevrijding in 1945. Nog altijd kijk ik graag naar elk flintertje beeld van de spontane viering van die wedstrijd.

Oma overleden
Een paar maanden later overleed mijn oma, terwijl ik rondtoerde door Australië. Omdat ik steeds mijn reisplan wijzigde, werd post van postkantoor naar postkantoor doorgestuurd. Ze was allang begraven op het moment dat ik het vernam. Toen ik van huis vertrok, was zij 98 jaar en volledig dement. Van mijn andere oma had ik uitvoerig afscheid genomen. Ook zij was flink op leeftijd. We lieten onbesproken dat we elkaar misschien nooit meer zouden zien. De begrafenis van mijn oudste oma werd een vrolijk gebeuren. Want het draaide uit op een enorme familiereünie. Mensen die elkaar al vijftig jaar niet hadden gezien, zagen elkaar weer bij het graf. Daar had ik zo graag bij willen zijn.

Vertekend beeld
Een ding geeft te denken. Het gemis ervaar ik nu bewuster dan toen. In mijn reisdagboek staat weinig over wat, achteraf gezien, echt belangrijk was. Dat is begrijpelijk, want ik deed in korte tijd veel nieuwe ervaringen op. Pas later volgde de verwerking en waardering in een breder perspectief. Behalve een geheugen geeft dus zelfs een dagboek een vertekend beeld.

Advertenties

3 gedachtes over “Unieke momenten gemist

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Het is misschien ook leeftijd dat je niet zo met gemis en pijn bezig was. De laatste tijd denk ik nog wel eens terug aan een gebeurtenis toen ik 14 was. Een leraar tekenen waar ik les van kreeg op een soort van vrije academie kwam ik in het traphuis tegen en hij zei tegen me: “Wat ben jij lelijk zeg! ” Ik had mijn antwoord al klaar, want werd ook vaak uitgemaakt voor heks op de middelbare school: “Ik kan er ook niks aan doen, ik ben zo geboren.” Intussen trok ik waarschijnlijk wit weg en kromp 5 cm. Maar verder stond ik er niet zo bij stil.
    Tot mijn zoon aan het skypen was tijdens een computer spel met één van zijn vrienden. Echter, er was blijkbaar ook een meisje aan het meedoen die mijn zoon in beeld kreeg en doodleuk via skype zei: “Sorry hoor, ik moet even wat kwijt: Wat ben jij lelijk zeg!”
    Ik weet niet precies wat er gebeurde maar ik moest de neiging onderdrukken om naar het huis van de beste vriend te rennen en het meisje de strot om te draaien.
    Het valt me ook altijd op dat als je op TV beelden ziet van rampen, vooral de moeders met al door het leven getekende gezichten tranen met tuiten huilen en de kinderen kijken wat verbrouwereerd.

    1. Hoi Ingrid,
      Wat een verhaal. Zie je daar als puber maar eens goed tegen te verweren. Dit zijn ervaringen die je je hele leven meedraagt. Ongetwijfeld kan je het voor jezelf nu wel goed ‘plaatsen’. Maar als het je eigen zoon overkomt, komt het moederinstinct duidelijk boven. Dat snap ik heel goed. Ik moest even terugdenken aan een teamworkshop o.i.d. waarbij geleerd werd hoe je feedback moet geven. Jij kent het vast ook wel: niet generaliseren en de persoon als geheel afbranden, maar objectief constateren hoe je zelf een specifieke uitspraak of handeling ervaart. Ik hoop altijd dat de veel mondigere jongeren van nu tegelijk ook beter weerbaar zijn. Bij mij heeft het tot ver boven mijn veertigste geduurd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s