Ontmoeting met oud-collega

Wanneer ik het stadhuis binnenstap om mijn paspoort op te halen, zie ik een bekend gezicht. Wij zijn oud-collega’s en beiden al twintig jaar bij onze vroegere werkgever weg. Regelmatig kom ik ze nog tegen, oud-collega’s van dat bedrijf. Want een deel is hier gebleven en niet met de zaak meeverhuisd. Allemaal zochten we ander werk, omdat we baalden van drie uur reistijd per dag.

Hij zegt: ‘Ik kon ook niet wennen aan die omgeving daar, waar ons nieuwe kantoor stond. Daar ben ik gevoelig voor.’ Vertel mij wat. Telkens wanneer de trein langs dat doodsaaie bedrijventerrein in Houten rijdt, ervaar ik het trauma weer. Alleen mijn pauzewandeling in het oude dorp vormde een lichtpunt.

We zijn omgeschoold en vaak bij een heel ander beroep uitgekomen. Soms via allerlei omwegen. Deze collega werkte bij de afdeling klantenservice, ging naar een verzekerings- kantoor, werd taxichauffeur, zat een tijdje thuis, schoolde zich om tot maatschappelijk werker en regelt nu dak- en thuislozenopvang. En zijn broer, die in een wielrennersbroekje bij ons op kantoor de postronde deed, zaagt nu bomen om. Zij hadden zelf ook niet gedacht dat ze dit soort werk zouden gaan doen.

‘Wat doe jij nu?’, is wat we bij elke ontmoeting aan elkaar vragen. Telkens is het antwoord een verrassing. En: ‘Kende jij die en die ook? Nou joh, die is al overleden.’ Zo gaat dat.

Eigenlijk heb ik haast, maar ik wacht gewoon rustig tot hij een zakelijk telefoontje afrondt. Want als ik hem of onze andere oud-collega’s zie, voelt dat als een warm bad. We hadden plezier bij onze werkgever en denken met weemoed terug aan die goeie oude jaren negentig. Toen alles mogelijk was. En zelfs mijn blind geworden manager op de afdeling studiemateriaal mocht blijven.

‘Ik weet nog steeds niet wat ik zal worden als ik later groot ben.’, zegt hij, die nu een vijftiger is. Ach, wat een feest der herkenning.

Advertenties

4 gedachtes over “Ontmoeting met oud-collega

  1. Mooi herkenbaar verhaal! Het waren inderdaad plezierige jaren, meer collegialiteit, minder stress, en toch genoeg prestaties. Zelf denk ik met weemoed terug aan het Studiehuis aan de Stationsweg, later opgeslokt in de giga-gebouwen van het ROC.

    1. Precies, zo was het en ik ben blij dat we die periode en sfeer ook mee hebben gemaakt. Voor mij is het een voorbeeld van hoe het nog steeds kan als je je niet gek laat maken. Hoorde het Studiehuis bij de voormalige streekschool en om welke opleidingen/cursussen ging het daar?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s