Bloed op het asfalt

Fietsend naar werk hoor ik plots een vreemde klap. De jongen die mij zojuist passeerde, valt zijwaarts met een harde smak. Een auto stopt abrupt midden op de weg.

Hij ligt zacht kreunend voorover. Ik ben als eerste bij hem en raak hem zachtjes aan.
Grijze jas, krullend haar, bebloed gezicht. Druppels op het asfalt. Tenger en kwetsbaar en nog lang niet volgroeid. Woorden zijn zoek. Een vrouw knielt naast ons op de grond.
De bestuurster van de auto, zo blijkt, is ook flink geschokt. ‘Het is mijn schuld, ik had hem moeten zien’, zegt zij.

Na een minuut komt de jongen met moeite wat overeind. ‘Mag hij in zijn toestand wel bewegen?’, denk ik vertwijfeld. ‘Zal ik mijn auto van de weg halen?, vraagt de vrouw.
De toegestroomde omstanders, even hulpeloos als wij, staan er zwijgend bij.

Dan verschijnt er een motoragent. Die weet wel hoe het verder moet.

Advertenties

3 gedachtes over “Bloed op het asfalt

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Zo’n gebeurtenis kan je in een andere bewustzijnstoestand brengen. Tijdens een training in Mombassa in de restauratie gaf een man plotseling een heel doordringende gil; het ging door merg en been. Zijn vrouw was onderuit gegaan en lag roerloos op de grond. Dan denk je toch meteen; hartstilstand? Iedereen schrok zich te pletter en voor een paar seconden had ik een vreemde ervaring, alsof alles weg viel, alle facades en poeha en alle oordelen; iedereen leek ineens op elkaar: ook de dikke afstotelijke oude Duitse man die aan een tafeltje zat met een jonge Keniaanse dame en waar ik tot dan toe alleen een soort walging voor voelde. Ook hem zag ik ineens in de eerste plaats als een mens. Het was een tijdelijk vreemd soort gevoel van verbondenheid; een verbondenheid in kwetsbaarheid. Ik denk er nog vaak aan terug.

    1. Hoi Ingrid,

      Heel raak geschreven: ‘een verbondenheid in kwetsbaarheid’. Iets dergelijks was het inderdaad. Je hoort weleens dat omstanders niets doen. Maar ik denk dat er op een schokkend moment een mentale blokkade ontstaat. Alsof iedereen eigenlijk wel graag wil helpen, maar even niet helder kan denken en daarnaar handelen.

  2. Ingrid van Bouwdijk

    Vooral als er een aantal omstanders zijn gaat dat zo ja; dan staat iedereen te gapen, zonder een poot uit te steken. Dat heet het omstanderseffect.en heeft heel veel redenen. Ik heb nog even op wikipedia gekeken. De reden die jij geeft komt nog het dichts bij: de volgende: “- De omstander is bang en wil de situatie negeren en zo snel mogelijk vergeten.- In een noodsituatie is het door de stress moeilijk weldoordachte beslissingen te nemen. Hierdoor kan iemand besluiten dat het belangrijker is om op tijd op het werk te komen of dat deze geen vieze kleren mag krijgen. Een beslissing die zonder stress onbegrijpelijk lijkt.” Als je zelf het slachtoffer bent, dan kun je beter één van de omstanders eruit pikken en aanspreken, dan krijg je iemand meestal wel in beweging.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s