Leven in het systeem

Deze week kreeg ik het derde declaratieoverzicht van de ziektekostenverzekering in een maand tijd. Het is zo’n document waarvoor je eerst een e-mailtje ontvangt. Vervolgens moet je naar een website. Daarna moet je inloggen met je DigiD-code. Soms ben ik die tijdelijk kwijt. Ben je eenmaal binnen, dan is het zoeken waar de declaratieoverzichten staan. Na die horde moet je nog even een PDF-documentje opslaan. ‘Heeft u nog geen Adobe, dan …’ Ja, toevallig wel. (Dat scheelt dan weer een stuk of tien tussenstappen.)
En zo kan ik eindelijk het nieuwste declaratieoverzicht bekijken.

Je zou verwachten dat een overzicht helderheid verschaft. Maar we moeten alles in een standaardomschrijving kwijt. Dus staat er bij mijn tandartsrekening: ‘Wij vergoeden deze behandeling niet (helemaal).’ En: ‘We hebben het maximale bedrag voor deze behandeling al betaald.’ Het eerste kan ik niet (helemaal) volgen. Want volgens de vergoedingenlijst zou deze post wel worden vergoed. En het tweede klopt zeker niet.

Meer onrust veroorzaakt een ander ontvangen overzicht. Daarop staat een hele reeks posten van een mij onbekend Delfts gasthuis. Die posten zijn trouwens al zeven maanden oud. Het betreft de eigen bijdrage voor ‘laboratoriumonderzoek’. Meer details geeft het overzicht niet prijs. Ik kan op geen enkele manier herleiden waar dit over gaat. Is hier soms sprake van persoonsverwisseling of diefstal van identiteit? En zo ja, wat staat mij dan nog meer te wachten?

Op zondagavond vul ik het digitale contactformulier in van de zorgverzekeraar en vraag om correctie. Maar wat er ook gebeurt, een reactie blijft uit. Ondertussen nadert de datum van automatische afschrijving gestaag.

Ook een telefoontje naar die ziektekostenverzekeraar levert weinig op. Als een gasthuis op mijn naam kosten declareert, moet ik zelf maar achterhalen hoe het zit. Want, zoals de mevrouw van de verzekeraar zegt: ‘Wij controleren dit niet’. Het is maar dat je het weet. Dat mij dit extra verontrust, boeit haar niet. Althans, ze blijft professioneel neutraal en beleefd. Verder kan zij geen details geven. Nee, natuurlijk niet. Pas na een telefonische speurtocht langs diverse zorginstanties ontdek ik wat er precies is gebeurd.

Wat ik mij al tijden afvraag, is dit. Hebben wij als Nederlandse burgers ooit bewust voor dit systeem gekozen? Wilden wij dat banken geen namen meer bij rekeningnummers controleren? Hebben jij en ik ooit gevraagd om een IBAN-code? Wilden wij onze mooie biljetten met snip en zonnebloem wel kwijt?

Snip

 

Advertenties

3 gedachtes over “Leven in het systeem

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Jeetje mina, en hoe liep het af? Was het inderdaad een fout van het Delfts gasthuis? Zelf doen wij nu de administratie voor mijn vader voor zijn PGB; dat is volgens sommige ervaringsdeskundigen ook een crime. We zijn er net aan begonnen, maar als ik dit zo lees, dan maak ik mijn borst vast nat.

    1. Uiteindelijk bleek het allemaal wel te kloppen. Ik had bloed laten prikken bij een mobiele laboratoriumpost, waar je zo kunt binnenlopen met een huisartsenformulier. Daarom stond er geen afspraak in mijn agenda. Die post hoort bij een Leids laboratorium. Maar kennelijk sturen zij ook buisjes voor onderzoek naar andere instellingen. Wist ik veel. En dit soort informatie valt weg door de standaardformuleringen van de ziektekostenverzekeraar. Ik ben al blij dat niemand anders op mijn verzekeringsnummer aan het declareren is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s