Vergankelijk of van blijvende betekenis?

‘Geld is belangrijk voor werknemers, maar zeker niet hun hoogste prioriteit.’ zegt socioloog Richard Sennett in verband met de flexibilisering van de arbeidsmarkt. ‘Ze hebben een verhaal nodig over hun werkende leven. Iets waarop ze achteraf tevreden kunnen terugkijken: dit heb ik door hard werken stapje voor stapje bereikt, en mijn kinderen zullen het op hun beurt nog beter krijgen.’ (De Volkskrant, 1 juli 2017.) Laat ik eens de balans opmaken van wat ik tussen 1981 en 2017 heb bereikt. Professioneel gezien en voor mijn niet bestaande kinderen.

Qua werk bestond het overgrote deel van mijn bijdrage uit ervoor zorgen dat de juiste gegevens tijdig en compleet beschikbaar waren. Financiële administraties, afspraken in agenda’s en contracten, notulen van vergaderingen, urenstaten en voorraadbestanden. Ik verschafte anderen inzicht, zodat zij gefundeerde besluiten konden nemen. Mijn werk is inmiddels door de shredder gehaald. Voor de belastingdienst geldt een bewaarplicht van zeven jaar.

Het studiemateriaal, waaraan ik heb gewerkt, is dezelfde weg gegaan. Naar huidige maatstaven zag onze vormgeving er niet uit. Maar in 1990 bracht mijn werk een verbetering. Hoeveel mensen hun diploma hebben gehaald dankzij mijn bijdrage, weet ik niet. Het is lastig na te gaan. En het bedrijf waarvoor ik werkte, is in een conglomeraat opgegaan. Misschien hebben ze uit nostalgische overwegingen een syllabus bewaard.

En dan die internationale ontwikkelingsorganisatie. Mijn bijdrage was een schakeltje in een proces waaraan vele mensen samenwerkten. Een proces dat bovendien door tal van factoren beïnvloed werd. Er zijn genoeg evaluatierapporten geschreven met resultaten en effecten. Jaren zijn voorbijgegaan. Hoe het nu met de betrokkenen gaat? Wat de lange-termijneffecten van bepaalde programma’s zijn? Ik zou het graag willen weten.

Wat is er echt blijvend? In mijn geval boven alles het genealogische onderzoek naar mijn voorouders. Duizenden in vergetelheid geraakte mensen zagen hierdoor opnieuw het daglicht. Op mijn familiewebsite zullen ze nog wel even voortleven.

Grappig, dat vrijwilligerswerk zoveel duurzamer is dan betaald werk. Verder kreeg ik de belangrijkste inzichten voor mijn latere werk in de ontwikkelingssector dankzij verdieping in de leefomstandigheden van mijn voorouders. Wat ik daarna op de universiteit leerde, was er een bevestiging van.

Je zou denken dat ik mijn welvaart en vermogen te danken heb aan mijn werk. Maar ook mijn (voor)ouders hebben direct of indirect daaraan bijgedragen. Die banen zorgden vanaf 1981 wel voor brood op de plank en voldoende geld om te reizen. Vervolgens zorgden die reizen en het familieonderzoek voor nieuwe kennis en inzichten. En die inzichten deel ik sinds 2013 op mijn blog. Maar wat daar nu het effect van is?

Advertenties

2 gedachtes over “Vergankelijk of van blijvende betekenis?

  1. Ingrid van Bouwdijk

    Dankzij je blog ordenen mensen hun eigen gedachten en dat helpt hen verder. maar dit is mijn eerste reactie. Gisteren las ik een boek van Pema Chodron, Falen, opnieuw falen, steeds beter falen. Zij beschreef een boedistisch verhaal, al ken ik het in een andere vorm. Het gaat over een arme familie. Voor hun overleving zijn een zoon en een paard van belang. Die hebben ze allebei. Op een dag loopt het paard weg. Het hele dorp in rep en roer en ze uiten hun medeleven naar de familie: “Wat verschrikkelijk dat het paard is weggegelopen.” Behalve een oude wijze man. Die zegt: “Misschien wel, misschien niet”. Een tijd later komt het paard terug met een merrie. De familie en het hele dorp zijn reuze blij. Behalve de oude man: “Die weet het niet”. De zoon gaat de merrie temmen want het is een wild paard. Alleen hij valt eraf en breekt zijn been: “O god, wat een rampspoed volgens de dorpelingen.” Behalve de oude man: die ziet het als misschien wel misschien niet. Dan komt het leger en neemt alle jonge mannen mee om te vechten, behalve de zoon met het gebroken been….
    Dus het effect van je blog? Je zal het nooit weten.
    Vanuit een heel ander perspectief zie ik het toch als reflectie, iets waar mensen nauwelijks tijd voor nemen en dat lijkt me toch vooral een goed effect hebben. Jouw denken zet anderen aan tot denken.

    1. Als dit het effect is, ga ik graag nog even door. 😉
      Het is inderdaad al bijzonder wanneer mensen uit zichzelf even de tijd nemen om ergens wat langer over na te denken. Het lijkt wel alsof de meesten van ons dat nog slechts doen na een ingrijpende gebeurtenis of tijdens een sessie met een coach. Mooi verhaal ook. Zo is het echte leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s