Weg met die herinnering

We maken allemaal soms iets mee wat we liever vergeten. In de film Total Recall weten ze daar wel raad me. Je kan daar ter vervanging van nare gedachten prettige herinneringen laten inplanten en vrolijk verder leven. Eigenlijk hoef je niet zo ver te gaan. Want onze hersenen hebben al een natuurlijk overschrijvingsmechanisme.

Ben je in een land geweest waar het goed toeven was, dan is het riskant om daar nogmaals vakantie te vieren. Die vakantie kan heel anders verlopen. Heb je de tweede keer een minder leuke tijd, dan raak je bovendien de eerste fijne herinnering kwijt. Want de tweede overschrijft de eerste.

Omgekeerd kan je plezier beleven aan dit mechanisme. In 2014 bezocht ik voor het eerst de botanische tuin in Utrecht. Het was avond en het bedrijf waar ik net was aangenomen gaf daar een feest. Ik ontmoette er mijn nieuwe werkgevers en collega’s. De sfeer was formeel en toch uitstekend. Maar zodra ik aan de slag ging, viel de praktijk tegen. Dacht ik daarna terug aan dat feest, dan riep dat een wrang gevoel op. Zo kwam er eveneens een smet op die tuin in Utrecht.

Afgelopen weekend was ik er weer. Dit keer in gezelschap van vrienden en natuurliefhebbers. Bij daglicht zag ik eindelijk hoe fraai de tuin is. We konden ongedwongen rondstruinen en de zon scheen. Nu verdringt deze nieuwe ervaring mooi de oude herinnering.

Advertenties

De wereld in de war

‘De wereld in de war’ heet het boek met miniaturen van Karel Sirag. Werp via Google een blik op zijn werk, en je begrijpt direct waarom. Koen Nieuwendijk schrijft hierover: ‘Vele afspraken in het intermenselijke verkeer zijn uit nood geboren. Het is een kwestie van overleven dat een aantal zaken goed wordt afgesproken. […] Wat is er leuker, met dit gegeven in het hoofd, dan jezelf een wereld te kunnen scheppen waarin dat allemaal niet hoeft, waarin een vrucht de dimensies van een natuurramp krijgt, waarin je de hebzucht van de mens, zijn behoefte aan vastigheid, en meer van dat soort artikelen, buiten hun normale verhoudingen kunt tillen.’ Karel Sirag doet dat als geen ander.

Ik moest vanmorgen aan zijn verfijnde tekeningen denken, toen ik deze knoeperds zag. Karel zou er wel raad mee weten, getuige zijn ‘Aardbeivervoer in de Winter’ en ‘Het Uitkomen van het Dorp’.

En dan die afspraken in het intermenselijke verkeer. Via een nieuwsbrief stuit ik op de term rechtsdifferentiatie. Er gaat een wereld achter schuil. Wetten zijn rekbaar en Indonesië loopt op ons voor.

Heerlijk, zo’n drieluik over de milde kant van ons gestuntel.

Ze bestaan wél

Als je groter wordt, maken ze je wijs dat elfjes en kabouters niet bestaan. Maar gisteren was ik niet thuis. En toen ik vanmorgen de gordijnen open deed, zag ik dat er een het dak van mijn schuur heeft schoongeveegd. Dus. Ze bestaan wel.

Of is hij soms weer bezig geweest?

De kat van de buren

De levenstuinen van Het Groot Hontschoten

Halverwege de wandeling van Twello naar Teuge en weer terug staat er een tuin op het programma. Onze kaartlezer doet er geheimzinnig over. ‘Kijk gewoon zelf maar.’ Het groepje loopt naar binnen, terwijl ik nog met een boterham draal bij de ingang. Eenmaal alleen, aanschouw ik de directe omgeving. Weilanden met roodbont vee, maïsvelden en een terrein vol bosschages. Ik draai mij een kwartslag en sta plots oog in oog met het houten huisje van mijn dromen. Knus en klein en met een volwaardige veranda. In het voortuintje en binnen de universele inrichting van een wereldreiziger.

Dat belooft wat. In de tuin en de gebouwen volgt dan ook een feest der herkenning. Samoa, een verlaten landhuis in Zuid-Frankrijk. De oerwouden van Nieuw-Zeeland en Australië. Een hippiekolonie op Cabo de Cata en taferelen in Oost-Azië. Er groeit taro, er zijn fern trees en er is zoveel meer. Je hoeft niet naar de andere kant van de wereld te vliegen. Het is hier. Desiderata in steen. Uitgerekend in Gelderland. Ook zonder het ontstaansverhaal te kennen, moet je toch zien dat dit een levenswerk is. Tenminste, als je beseft hoeveel bijzonders hier te vinden is.

De levenstuinen van Het Groot Hontschoten. Ga het zien!

Nepnieuws bestaat niet

Laten we het eenvoudig houden.

Betrouwbaar nieuws bestaat.
Juiste informatie bestaat ook.
Als je de tijd neemt en zin hebt om je erin te verdiepen, dan vind je ze:
Feiten en wetten en echte omstandigheden. Die liegen niet.
Ben je slecht geïnformeerd, dan krijgen sentimenten al gauw de overhand.
Wat leidt tot misverstanden en onbegrip.
En tot het ontstaan van nepnieuws.
Nepnieuws bestaat.
Believe me.

Nieuw licht op zaken

We zaten in de nacht op het platte dak van een torenhoog gebouw. Om ons heen in de diepte laagbouw en andere hoge gebouwen. We begrepen elkaar niet. Het ging over geld. Ze ging mij iets uitleggen. Ik keek naar de donkere hemel en zag ondertussen strakke dubbele rijen lichten door de lucht voortbewegen. De rijen liepen parallel aan elkaar en ze waren overal.
‘Ik zal je eens iets vertellen over mijn vader.’, zei ze. En ik voelde: deze keer wordt het geen anekdote die ik al honderdduizend keer heb gehoord. Dit zou een niet eerder verteld verhaal worden. Een relaas over een gebeurtenis die nieuw licht op zaken zou werpen. Ik wist: dit kon ons wezenlijk nader tot elkaar brengen.
Toen begonnen de lichten in de lucht wild te draaien, als voetzoekers in een oudejaarsnacht. Ze schoten door de lucht omlaag en joegen op mensen, op andere daken. Nog voordat ze had verteld wat ze wilde zeggen, brak de langverwachte Derde-Wereldoorlog uit.

Dromen over het schrijverschap

Eigenlijk had ik graag een beroemd en professioneel schrijfster willen worden. Zo iemand die van haar boeken leeft. Idealiter verblijf je dan maandenlang in een afgelegen oord. Bij voorkeur in een knus oud huis met zicht op weids landschap. En ver verwijderd van het gekrioel van alledag.

Je hebt dagboeken, notities en mappen met knipsels bij de hand. Ook doe je voorbereidend onderzoek. En je plukt relevante anekdotes uit de krant. Daarnaast organiseer je inspirerende avondjes voor vrienden en bekenden. Die vertellen dan zelf weer boeiende verhalen tijdens hun bezoek. Je kent je klassiekers. Kortom: stof genoeg.

Elke ochtend kuier je naar het tuinhuisje, waar je dagelijks duizend woordjes typt. Meer hoeft niet, zolang het kwalitatief goed is. Voor fictie laat je je verbeelding spreken. En voor non-fictie put je uit je rijkelijk gedocumenteerde archief. De overeenkomst is dat jij degene bent die overal verbanden tussen legt. Met name verbanden die een ander nog niet ziet.

Ik mis de benodigde fantasie voor fictie, maar hier kan ik toch best over mijmeren.