Muziek voor bij het log (met lijst)

Bloggers bedenken allerlei series om hun creativiteit aan te koppelen. De een doet het met zes woorden. De ander plaatst steevast een natuurfoto met toelichting. Je hebt dichters en je hebt vervolgverhalenschrijvers. En sommigen openbaren hun diepste zielenroerselen aan de hand van een 100-vragenlijst. Zelf wil ik vaker toepasselijke muziekvideo’s bij logjes plaatsen.

Neem het logje over dat seksfeest. Dan denk je al snel aan Private Dancer van Tina Turner. Ik tenminste wel. Vanwege de songtekst, maar ook vanwege Tina’s leven in haar tijd met Ike. Daarom staat er nu een linkje naar dat lied bij.

De volgende oudere logjes bevatten al links naar muziekclips. Als je vindt dat het verband met de tekst soms ver is te zoeken, dan kan dat kloppen. Ik grijp elke gelegenheid aan om mijn favoriete muziek er tussen te proppen. Laat je niet misleiden door een logje over Jan Vayne en Petra Berger. 😉
(De YouTube video’s beginnen na een korte advertentie.)

20131214 Dead Can Dance (Dead Can Dance – Children of the Sun)

20131223 1983 Australië 1985 INXS 1986 (INXS – What You Need, Live Aid 1985)

20140330 Kate Bush in Hammersmith (Kate Bush – The man with the child in his eyes)

20140425 Old man look at my life (Neil Young – Old man look at my life)

20140429 Een onverwachte scheiding (Genesis – Throwing it all away)

20140512 Vakantie boeken – Zal ik het doen? (U2 – October)

20140519 Met singles op stap (The Scene – Rigoreus)

20140520 Helemaal alleen gaan (Dirk Witte – Mensch, durf te leven!)

20141121 Decemberdwaling (Ofra Haza – Im Nin’Alu)

20141219 De beste film ooit (Jevetta Steele – Calling You)

20150329 Naar Jan Vayne en Petra Berger (ABBA – Eagle)

20150430 Het heft in eigen hand nemen [later verwijderd logje met Agnes Obel – The riverside]

20150926 Een verbouwing ondergaan (ZZ Top – Gimme all your loving. Hugs and kisses too)

20160111 David Bowie forever (David Bowie – Little wonder)

20160212 Oog in oog met groot wild (Madagascar, de roep van de Indri Indri)

20160422 Lingerie voor Prince (Prince – Darling Nikki)

20160502 De wonderlijke wereld van muziek (Anouar Brahem – Le pas du chat noir) Uitgebreide terugblik op ontwikkeling persoonlijke muzieksmaak.

20160727 Vijf over half twee (Bad English – Time stood still)

20161003 De muntjes van Minerva (Jochem Mijjer – La la Leiden)

20161009 Even iets gemist (Noel Gallagher – Everybody’s on the run)

20161119 The Queen And The Soldier (Suzanne Vega – The Queen And The Soldier)

20161202 The Waterboys (The Waterboys – This is the sea)

20161226 Turn a different corner … George Michael (George Michael – Turn a different corner)

20170101 2017 Een nieuw jaar voor de boeg (U2 – New Years Day & Daft Punk – Harder, better, faster, stronger)

20170105 Dromen van een ander leven (Robin S. – Love for love)

20170426 Voormalige collega’s in het nieuws [een later verwijderd logje met Gladys Night and the Pips – Help me make it through the night]

20170601 Paradigmaverschuiving / Als de bom valt (Doe Maar – Als de bom valt)

20170725 Geluid festivals loopt de spuigaten uit (Rubberen Robbie – 3 Oktober)

20170916 Maar wat is dan ‘stoer’? (3) (Eminem – 8 Mile)

20171229 Terugblik en pareltjes op de lijst (Lana del Rey – Blue Jean)

20180126 U2 2018 Rage against the machine (Rage against the machine – Killing in the name of)

20180211 Verlangen naar de jaren tachtig  (Simple Minds – New Gold Dream)

Advertenties

Verlangen naar de jaren tachtig

Al de hele week zit New Gold Dream van Simple Minds in mijn hoofd. Eén van de meest iconische nummers uit de jaren tachtig, als je het mij vraagt. Een plaat die staat voor een gevoel van een komende omwenteling. Een jeugdige onbevangen positieve verwachting. Een verlangen naar nog te ontdekken horizonten, en meer van dergelijk lyrisch gedoe.

Steeds wanneer ik New Gold Dream hoor, bezorgt het me hartkloppingen. Letterlijk. Alsof je op zaterdagavond klaar staat om uit te gaan en uitkijkt naar wat komen gaat. Alleen al de woorden New Gold Dream en de upbeat melodie zijn  genoeg.

Er staan perfect geremixte studio-opnamen van dit nummer op YouTube. Voor mij moet het echter een versie uit 1984 zijn. Compleet met lelijke jaren tachtig kleding, technodeuntjes, rommelige opnamen en gebrekkige geluidskwaliteit. Dat hoorde er ook bij in die tijd. De eerste vier minuten zijn het beste.

U2 2018 Rage against the machine

Natuurlijk zat ik startklaar, nog voordat de strijd op de site van Ticketmaster begon. Password bij de hand en de juiste webpagina op het scherm. Alles voor kaartjes van U2’s eXPERIENCE & iNNOCENCE Tour. Maar er is bijna geen beginnen meer aan. Vroeger, in die goeie ouwe tijd, kon je nog rond middernacht voor de deur van het VVV-kantoor gaan liggen. Zodat je een van de eersten was als het kantoor om 9.00 uur open ging. Tegenwoordig verloopt de kaartverkoop via internet.

Dat lijkt een hele verbetering sinds die nachtelijke avonturen. Gewoon ff wat klikken vanuit je luie stoel. Maar feitelijk boks je nu op tegen machines. Digitale systemen die volautomatisch de hele boel tegelijk opkopen. Zie dan nog maar aan betaalbare kaartjes te komen. De verkoop begon om 10.00 uur. Om 10.04 uur waren de gewone rangen al uitverkocht. Wat restte waren tickets vanaf € 525. Ja, doei. De vorige keer was het ook al zo’n drama. Ik ben er nog een beetje misselijk van.

Ach, zal je misschien zeggen, gewoon even een zen-oefening doen. Zet een lounge muziekje op. Iets met het geluid van kabbelende beekjes, keuvelende vogeltjes en wat zacht ruisende windvlaagjes. Ogen dicht. Rustig ademhalen. Zet je beide voeten stevig op de grond, voel hoe je verbonden bent met de aarde. Voel je benen, voel je lichaam, voel je armen, voel hoe de rust en de kalmte je hoofd bereikt. Adem in, adem uit.

Dat zou ik kunnen doen, ja. Maar dat is niet mijn oplossing voor dit soort momenten. Nee zeg, dit pakken we heel anders aan. De beuk erin! RAGE AGAINST THE MACHINE!

Zo, hé, hé, ik kom weer een beetje bij.

Maar wat is dan ‘stoer’? (2)

Het blijft maar in mijn hoofd rondzingen, dus is het nog niet klaar. Die definitie van ‘stoer’ in mijn oude Dikke Van Dale is deels achterhaald. Stoerheid kan zitten in uitstraling, karakter en daden. Bij zowel mannen als vrouwen. Hoe meer kenmerken iemand vertoont, hoe stoerder hij is. Uiterlijke verschijnselen alleen, daar prik je zo doorheen. Als ik een top-5 maak van wat ik bijzonder stoer vind, wordt snel duidelijk hoe het zit. Daar gaan we.

  1. Kinderen baren en ze vervolgens twintig jaar lang een goede start in hun leven geven.
  2. Een onderneming beginnen met minimaal tien man personeel. En die langdurig rendabel maken, zelfs als de economie tegenzit.
  3. Je eigen pad kiezen en volgen, wat er ook gebeurt. Niet zeuren, zelf doen. Maar als je iets echt niet zelf kan, een ander gewoon om hulp vragen.
  4. Fouten onder ogen komen en erkennen ten overstaan van degene die er last van heeft. Het weer goedmaken, voor zover dat kan.
  5. Ook iemand waar je de pest aan hebt als volwaardig mens blijven zien en benaderen.

Tja, daar sta je dan met je leren jasje en je stoere laarzen. Al kunnen ware stoerheid en uiterlijkheden best samengaan. Denk maar aan Mad Max, zoals hij werd vertolkt door Mel Gibson in The Road Warrior. Stoerder dan zo kom je ze zelden tegen, zelfs in Australië. Waarom anders denk je dat ik vijf keer naar dat land toe ben gegaan?

En nog is het laatste woord niet gezegd over stoerheid.

Stay calm & wacht tot je een ons weegt

Een dagje uit het leven van een U2-fan. Vandaag: kaartjes kopen voor het concert op 29 juli 2017 in Amsterdam. Dat staat in het teken van de dertigste verjaardag van The Joshua Tree. The Edge & Co maken zich zorgen over het komende presidentschap van Donald Trump. De band heeft het gevoel dat we terugkeren naar het onrustige politieke tijdperk van Thatcher en Reagan. ‘We denken dat de liedjes van onze plaat weer nieuwe betekenis kunnen krijgen.’

Heel verheven allemaal, zoals gewoonlijk bij U2. Maar ik vraag mij wel af of zij ooit in de afgelopen dertig jaar zelf geprobeerd hebben om een kaartje voor hun concerten te bemachtigen. Kaartjes kopen voor U2 ontaardt namelijk standaard in knokken op een slagveld. Ik weet er alles van. Tot bloedens toe heb ik mij door de samengeperste massa heen gevochten voor het Leidse VVV-kantoor. Nou ja, zo ongeveer dan. Ik heb wel meegemaakt dat de etalageruit eraan ging.

Nu regelen we alles via internet. Heel clean, beschaafd en stijlvol. Alleen werkt het voor geen meter. Ik had al een trauma overgehouden aan de vorige keer, twee jaar geleden. Toen zat ik nog bij mijn werkgever op kantoor en lukte het kaartjes kopen niet bij Ticketmaster. Kwam onder meer omdat we in zo’n hip bedrijfsverzamel- gebouw zaten waar onze buren super chille video’s van artiesten maakten. Die moesten zo nodig net op het moment suprême de internetverbinding van het hele gebouw leeg trekken voor contact met Amerika.

Hier thuis heb ik een uitstekende internetverbinding. Buiten de Randstad werkt het soms beter dan daar binnen. Mijn zus en ik zaten vandaag weer startklaar met computer en telefoon. Nou, zo ging het daarna.

Ticketmaster1 U2Tegelijk met Ticketmaster telefoonnummer 0900-3001250 bellen.
Een meneer: ‘Dit informatienummer kost 60 cent per minuut met een maximum van 30 euro en een starttarief van 4 cent plus uw gebruikelijke belkosten.’
Daarna een mevrouw: ‘Welkom bij Ticketmaster. Momenteel is het te druk om u in de wachtrij te plaatsen.’

Dat gaat zo verder, tig keer achter elkaar, samen met op de website in de wachtrij staan.

Na bijna een uur bereik ik op internet het bestelmenu. Het lijkt in eerste instantie alsof alle kaartjes nog beschikbaar zijn. Probleem is wel dat de plattegrond ontbreekt en ik niet weet waar het podium komt te staan. Op goed geluk klik ik een vak aan. Dan verschijnt er een pop-up scherm tussendoor met een foto van verkeersborden in een straat. Ik moet bewijzen dat ik geen robot ben en een straatnaambordje met tekenlijnen selecteren. Maar er staat helemaal nergens een straatnaambord; er zijn slechts verkeersborden en die accepteert het programma niet. Ondertussen hang ik met mijn zus aan de telefoon. Alleen kan ik geen twee dingen tegelijk. Bovendien sta ik onder hoogspanning want elk moment kunnen de kaartjes op zijn. Snel roepen we dat € 114 per kaartje ook prima is en hangen we op.

Na wat gepruts verschijnt er een nieuw plaatje waarbij de vraag wel klopt. Dan kan ik eindelijk verder. Maar welk vak ik ook aanklik, er is niets meer vrij. Die hele website van Ticketmaster is nog even waardeloos als altijd. Het liefste zou ik nu willen zeggen dat het uiteraard weer zo’n stom bedrijf is uit Amsterdam. Maar ze komen uit Den Haag. Ook dat nog.

Ik haat Ticketmaster. Ik háát Ticketmaster! IK HAAT TICKETMASTER!!!

Alleen komt er nog een concert. Dus voor de volgende kaartverkoop zit ik weer startklaar.

Dromen van een ander leven

Vanmorgen hoorde ik Love for love van Robin S. op de radio. Volgens de dj woont deze zangeres in New York, maar is ze daar als artieste vrijwel onbekend. In de jaren negentig scoorde ze vooral in Europa met die hit. En tegenwoordig werkt ze op een financiële afdeling van een of ander bedrijf. Tussendoor treedt ze nog altijd op. Stel het je eens voor.

Op vrijdagmiddag vragen jij en je collega’s aan elkaar wat jullie het komende weekend gaan doen. ‘Een nieuw bankstel uitzoeken met mijn vrouw’, zegt de een. ‘Naar schoon- moeder’, zegt de ander. En je manager gaat met zijn auto op zaterdag door de wasstraat. Dan vragen ze aan jou wat je van plan bent. ‘Nou,’ zeg jij dan, ‘ik moet even op en neer naar Europa. Want ik heb een optreden voor 18.000 man op een festival in Birmingham. Maar maandag ben ik weer terug, hoor. Om 9.00 uur zit ik hier op kantoor.’

Wie droomt er soms niet van zo’n ander leven naast alle dagelijkse bezigheden? In mijn pubertijd hoopte ik steeds dat ik ooit heel goed zou kunnen zingen. Het wachten was alleen nog op een professional die de mogelijkheden van mijn stem zou ontdekken. In gedachten zag ik mezelf al staan als leadzangeres. Op het podium danste ik natuurlijk fantastisch. Ach, en mijn uiterlijk. Ik kon feitelijk zo aan de slag als fotomodel.

Menige dance video uit de jaren negentig wakkert zulke gedachten aan. Want die tonen steevast sensueel bewegende schoonheden met prachtige stemmen. Zouden zij nu ook allemaal op kantoor werken?

Turn a different corner … George Michael

‘Zou de wereld niet beter af zijn als we studenten adviseren te leren genieten van hun directe omgeving, om juist daar met het vreemde of andere in contact te komen, en alleen dan te reizen als dat tot intensief contact met een andere cultuur of andere taal leidt.’, vraagt Marli Huijer, filosoof en Denker des Vaderland, zich af.

Misschien. Je kan naar de mooiste gebieden reizen en de langste vliegroutes afleggen; uiteindelijk zijn het de ontmoetingen die het ‘m doen.

Ik hoorde zojuist op het nieuws dat George Michael is overleden. We waren even oud. Een icoon uit de jaren tachtig. Een periode die zo vormend was in mijn leven. George maakte vrolijke, luchtige discoliedjes met Wham! en daarna werd hij succesvol alleen, met een heel ander genre. Er verschenen schandalen in tabloids, maar daar zat ik nooit mee. Want als geen ander verwoordde George een moment dat cruciaal bleek.

Turn a different corner and we never would have met.

In Glyfada, Griekenland, september 1983. Als een prelude. Voor een once in a lifetime ontmoeting op de luchthaven van Athene in februari 1988. Dankzij een stoelendans, die voortgezet was in een vliegtuig. In Griekenland.

george-michaelBron citaat: Human, winter 2016/2017.