Leiden door het oog van de lens

Even terug in het gebouw waar we ooit allemaal werden geregistreerd. Een pasgeboren baby’tje huilt. Nu is het haar beurt. Er wordt een symposium gehouden over de identiteit(en) van Leiden. In de pauze neem ik foto’s van de ruimte en de omgeving.

Alsof er een dia voor mijn ogen schuift, verandert het beeld. Waar een bobbelig ruitje zit, trekt de lens glasplaatjes recht. Waar donkerte is, brengt de camera licht. En waar kleur is, maakt de lens een voorwerp wit. Er ontstaat sepia. Er ontstaat mysterie. Ben ik per toeval op geheime technieken van Bob Thissen en Jeroen Swyngedouw gestuit?

Advertenties

Marokkaans vlagvertoon

Nog even over die botanische tuin in Utrecht. Het is een populaire plek voor bruiloften en partijen. Afgelopen weekend was er een prachtig uitgedost gezelschap. Vermoedelijk Eritreeërs of Ethiopiërs. Ze namen volop foto’s met de tuin op de achtergrond. Later zagen we nog een goed geklede groep. Alleen mannen; vrouwen waren nergens te bekennen. Bij de ingang stond een witte stretch limousine, met trouwversiering. Plus een hele rij volgauto’s. Waarvan enkelen met de Marokkaanse vlag op de motorkap.

Een vlag. Bij de Nijmeegse vierdaagse is vlagvertoon logisch. En tijdens 3 oktober ook, vooral die rood-witte met de Leidse sleutels er op. Maar welke bruid wil nou een nationale vlag in haar trouwstoet?

Bij mijn weten zie je dit verschijnsel alleen bij Turken en Marokkanen. Bij andere mensen met een tweede nationaliteit is het mij nooit zo opgevallen. Maar ik woon nu eenmaal in een roomblanke wijk. Feitelijk ben ik hier met mijn donkerbruine haar nog het meest gekleurd van allemaal. En de expats op mijn vorige adres deden evenmin aan vlagvertoon.

Kortom, kan iemand mij uitleggen wat zo’n vlag doet in een trouwstoet?

Het is weer bijna 3 oktober

Rond deze tijd van het jaar voel ik mij sterk verwant met de eerste generatie Turk of Marokkaan. Vroeger zag je ze ’s zomers altijd in een volgestouwde Mercedes naar hun vaderland afreizen. Terwijl ik begin oktober steevast naar Leiden terug moet gaan. Net zoals bij hen, blijven de banden met mijn oude geboortestad levenslang bestaan.

In den vreemde (regio Arnhem) ontvang nog ik wekelijks nieuwsbrieven van Leidse organisaties. Van de Hortus bijvoorbeeld, en van het Leids Wevershuis. Ook de Universiteitsbibliotheek stuurt regelmatig een bericht, waarin bijzondere stukken uit de collectie worden belicht. Af en toe bezoek ik de website van het Afrika-Studiecentrum, dat ook al in de Sleutelstad gevestigd is. En ik lees nieuwtjes van de 3-October Vereeniging, plus de universitaire nieuwsbrief. Tot besluit schrijven het Leidsch Dagblad en Leidse bloggers over uiterst herkenbare zaken. Hoe snel de stad ook mag veranderen.

Aan het feestprogramma van 3 oktober verandert trouwens zelden iets. Al ontstaat er soms wel wat nieuws. Naast de reveille, de uitreiking van haring en wittebrood, koraalzang, kermis, optocht en feestelijke warenmarkt, is er sinds een paar jaar de 3 October University. Want Leiden is al tijden fabrieksstad af. Voor buitenstaanders mag 3 oktober dan een plat volksfeest lijken. De gentrification is hier ook al jaren aan de gang.

 

Het oog wil ook wat

Op een zonovergoten dag waren een vriendin en ik op stap in Nijmegen. Dat werd een tocht van het ene naar het andere terrasje. Het leuke is dat restaurants steeds meer werk maken van hun presentatie. Dan krijg je koffie met een advocaatje erbij in een kitsch oud-Hollands kopje. Of een Italiaan serveert cappuccino met mini ijsje ernaast. Bij de Waagh in deze stad (kijk ook even binnen) kozen we allebei een ‘12 uurtje’. Zij met vlees en ik met vis. De Japanse kastjes kwamen er voor de show bij.