Plogje – Kneuterig is wel zo knus

Kneuterige spulletjes. De een haalt er zijn neus voor op, dan ander zwelgt er in. Ik zit daar een beetje tussenin.

Vandaag liep de wandelroute langs het Schot bij landgoed Hoekelum, waar ik eerder al over schreef. Je kan er je hart ophalen aan frutseltjes en knusse spulletjes. Alledaagse voorwerpen uit grootmoederstijd krijgen er een nieuw leven. Een koekblik wordt een lamp en een oliestel fungeert als plantenpot. Er hangen gehaakte pannenlappen, waar je van moet houden. En je kan er koffie drinken uit bloemrijke bone china. Kortom, het is er nogal een allegaartje, maar wel leuk.

Daarna volgde een tocht door het gevarieerde boslandschap tussen Ede en Wolfheze. Met een tussenstop bij kwekerij De Boschhoeve, waar het nu krioelt van de sneeuwklokjes. Je zou het niet verwachten, maar die komen in soorten en maten. En sommigen kosten een vermogen. Er is komend weekend zelfs een sneeuwklokjesfestival. Ach, tussen alle serieuze zaken door is dat wel zo knus.

(Klik desgewenst op een foto voor een vergroting.)

Advertenties

Plogje – Blauwe maan en supermaan

Gisteren stond er een blauwe maan aan de hemel. Zo wordt de tweede volle maan binnen een maand tijd genoemd. Hij was overigens niet blauw. Met het blote oog zag ik wel een oranje halo. Bovendien lijkt de volle maan extra groot wanneer hij in zijn elliptische baan het dichtst bij de aarde komt. Daarom was dit bovendien een supermaan. Wat een schouwspel.

In het echt zag het zag er indrukwekkender uit dan op de foto, maar dit is ‘m. De volle blauwe supermaan boven Arnhem.

Tip – Zondagsuitstapje naar de rivier

Een vroeg berichtje deze zondag. Denk je: ‘Wat zullen we eens doen vandaag?’ Kom dan naar de rivier. In de Waal, de IJssel en de Rijn staat het water hoog. Ze dijen flink uit door een machtige stroom uit Duitsland.

De uiterwaarden staan weer blank. Maandag verwacht Rijkswaterstaat een hoogtepiek in de waterstand. Dat is een spectaculair gezicht. Twee weken geleden kwam menige natuurfotograaf er op af. Deze wilgen zag ik toen bij de Nederrijn. Nu zijn ze opnieuw aan het pootje baden.

Hoogwater Rijn bij Oosterbeek

Jullie dachten toch niet dat het bij één logje zou blijven na die fotosafari van gisteren? Er is gewoon te veel mooi materiaal. Maar ik zal me inhouden en slechts drie foto’s van de Rosandepolder en het oude kerkje in Oosterbeek presenteren. (Klik er eventueel op voor een vergroting.)

Op de eerste foto staat het oude kerkje. Deze is genomen in de richting van Driel. Bij normaal waterpeil is de weide op de voorgrond het domein van een kudde schapen en een geitje.

Op bovenstaande foto staat het dobberende bootje van gisteren. Misschien is die wel van de campingeigenaar. Deze foto is nabij de Benedendorpsweg genomen. Oosterbeek zelf ligt hoog en droog op een stuwwal. In het dorp zie je driehoekige verkeersborden bij hellingen van 10%. Het is er soms net alsof je in Frankrijk bent. Zo dicht bij de bossen van de Veluwe verwacht je niet direct een oer Hollands poldergebied. Maar deze Oosterbeekse uiterwaard heeft het wel.

In de verte zie je de spoorbrug bij Arnhem richting het zuiden. Links van het fietspad ligt een weiland waar gewoonlijk dikbilkoeien grazen. Alleen nu even niet. Iets verderop is een akker waar mais groeit. Het fietspad loopt met een bocht naar links langs de kale knotwilgen. Daarnaast ligt een strook gras voor jongvee. En rechts ernaast een slootje met een oud gemaal op het groene dijkje. Achter dat dijkje ligt weer een sloot met knotwilgen ernaast. En daarachter ligt de ondergelopen weg naar de camping en de jachthaven. Die weg was pas opgeknapt. Rechts daarvan is een grote weide voor paarden (en honderden ganzen), en iets verderop liggen akkers. Uiterst rechts in de verte zie je een zilveren streepje tussen bomen. Dat is de rivier.

Weg naar camping Oosterbeeks Rijnoever en jachthaven.

Ik kom graag in de Rosandepolder. Die doet sterk denken aan de weilanden rond Zoeterwoude, waar ik ben opgegroeid. De geur van koeienpoep, het kalme geluid van hun gegraas en gesnuif. Soms een riedeltje van een vogel en het blazen van de wind. Het fietspad verkeert in zeer slechte staat en is erg hobbelig. Overal zitten grote gaten die bij de minste regenval over de hele breedte vollopen. Dan glibber je voorzichtig via de graswalletjes vlak langs het prikkeldraad. Juist omdat het er zo rommelig is, vind ik die route prachtig.

Fotosafari in de uiterwaard

Nu het water zo hoog staat, móet ik naar de rivier toe. En met mij vele anderen. Vandaag was het een komen en gaan van mensen met statieven en camera’s op paden waar ik doorgaans de enige ben. Je komt er normaal gesproken hooguit een dorpeling met hondje tegen. Bij toeval zag ik een bekende die speciaal voor het schouwspel uit Utrecht was gekomen. Ook stond er een man met zeer professionele apparatuur. Hij vertelde aan een andere fotograaf dat hij aan een documentaire had gewerkt. De nieuwe wildernis, of zoiets. Ik liep er heel serieus met mij mobieltje tussen, aangezien die toevallig wel van een prima camera is voorzien.

Dit wandeltochtje langs de Nederrijn begon bij de aanlegsteiger voor het veerpontje naar Driel, recht tegenover de Westerbouwing. Daarna liep ik via het paadje tussen de bebouwing en de uiterwaard naar het oude kerkje van Oosterbeek. Iets verderop was het fietspad richting de Rosandepolder verdwenen. Er dobberde een bootje boven het asfalt. En het weggetje naar camping Oosterbeeks Rijnoever stond eveneens blank. Hopelijk houden de beheerders het droog.

Eenmaal thuis omvatte de buit honderd foto’s. Met moeite heb ik de helft weggegooid. Want wil je je eigen werk serieus nemen, dan moet je rigoureus selecteren. De rest heb ik een beetje bijgesneden of zo gelaten. Afijn, veel beter dan dit wordt het niet. (Klik eventueel op de foto’s voor een vergroting.)

. Het dunne streepje tussen de bomen is de rivier.

Natte boel in Meinerswijk

Waterbeheer is een vak bij uitstek waar we als klein landje groot in zijn. Dat blijkt nu maar weer. Bij Lobith staat het waterpeil van de Rijn 14 meter boven NAP. In Duitsland klotst het momenteel tegen de voordeuren, terwijl al dat vocht bij ons zonder problemen doorstroomt. Met dank aan het landschapsproject ‘Ruimte voor de rivier’. Dus geniet gerust van alle spectaculaire beelden. In Arnhem bijvoorbeeld, ligt Meinerswijk grotendeels onder water. Hoog op de Utrechtseweg nabij Museum Arnhem is het een schitterend vergezicht.

De Nederrijn stroomt gewoonlijk niet verder dan het eerste dijkje op de voorgrond. Klik eventueel op de foto voor een vergroting.

Een dagje Grunn (Groningen)

Er ligt nog een dagkaart vrij reizen door Nederland, dus ga ik met de trein  naar Groningen toe. Gevoelsmatig blijft dat een uithoek. De stad verspreidde eerder dit jaar een promotiefolder en die gaat mee. Tip: het Groninger Museum stelt de romantiek van het noorden ten toon. En Volkskrant-columnist Peter Middendorp kent de stad. Gevraagd naar aanraders noemt hij het Hoge en Lage der Aa. Er zit een plattegrondje bij.

Afstanden mogen in ons land weinig voorstellen, ik ben wel 2,5 uur onderweg. Tegen de tijd dat de trein Groningen binnenrijdt, ben ik duf en stijf. Het museum tegenover het station moet maar even wachten; eerst frisse lucht. Dat gaat in Grunn wel lukken. Het miezert, het waait flink en het is koud. Hm. Ik had mij dit een beetje anders voorgesteld. Gewoonlijk loop ik na het museum rechtdoor naar de stad. Deze keer volg ik eerst Peters’ aanwijzing en sla linksaf.

Op de Praediniussingel waait een poolwind. Dat heb je met die plaatsen in het verre noorden. Ik begin me af te vragen waarom Peter die Hoge en Lage der Aa eigenlijk aanraadt. Voor hetzelfde geld staat er nieuwbouw. Wie zegt dat hij en ik dezelfde smaak hebben? Loop ik aanstonds voor niks dat hele eind de wind te trotseren. Zal ik ff snel via Google kijken?

Nee, het is veel leuker om ouderwets op avontuur te gaan. Ik laat mij verrassen door wat er om de hoek zal opduiken. Voorbij een kruising met een drukke winkelstraat wacht een prachtige stille gracht met monumentale panden. Dit moet een authentiek deel van Groningen zijn. Net als de singel in het verlengde daarvan: de Noorderhaven ZZ en NZ. Vanaf het gebouw van de Melkinrichting ligt het water vol historische schepen.

Hoe ver Groningen ook mag liggen, qua bebouwing is het een stad zoals anderen. Om het oude centrum heen ligt een singel, met direct daarbuiten huizen uit de negentiende en begin twintigste eeuw. Over de bruggen vanuit de binnenstad lopen drukke verkeersstraten. Daar passeerden van oudsher boeren en buitenlui. Dus vind je er cafés en winkels van dienstverleners.

Tussen die uitvalswegen liggen de interessantste straatjes. Vind ik, tenminste. Aan de noordkant staan historische gasthuizen met groene binnenplaatsen, knusse arbeidershuisjes en dure appartementen door elkaar. Het voelt jaren tachtig achtig aan. Alsof er overal nog punkers, studenten en anarchisten bivakkeren. Plus gezinnen en creatievelingen. Naast mensen die ogenschijnlijk in geen veertig jaar iets aan hun interieur hebben gedaan.

Terug in het centrum zie ik Pho Saigon en ben ik meteen om. Vietnamese soep eten met stokjes doet niets voor de kerstsfeer in Groningen. Maar het smaakt prima. Na een kort wandelingetje ga ik gelijk door naar het station. Het wordt vroeg donker en de tentoonstelling loopt tot mei 2018. 2,5 uur heen, 2,5 uur Grunn en 2,5 uur terug. Valt best mee. Vergeleken bij afstanden in Australië dan.