Muziek voor bij het log (met lijst)

Bloggers bedenken allerlei series om hun creativiteit aan te koppelen. De een doet het met zes woorden. De ander plaatst steevast een natuurfoto met toelichting. Je hebt dichters en je hebt vervolgverhalenschrijvers. En sommigen openbaren hun diepste zielenroerselen aan de hand van een 100-vragenlijst. Zelf wil ik vaker toepasselijke muziekvideo’s bij logjes plaatsen.

Neem het logje over dat seksfeest. Dan denk je al snel aan Private Dancer van Tina Turner. Ik tenminste wel. Vanwege de songtekst, maar ook vanwege Tina’s leven in haar tijd met Ike. Daarom staat er nu een linkje naar dat lied bij.

De volgende oudere logjes bevatten al links naar muziekclips. Als je vindt dat het verband met de tekst soms ver is te zoeken, dan kan dat kloppen. Ik grijp elke gelegenheid aan om mijn favoriete muziek er tussen te proppen. Laat je niet misleiden door een logje over Jan Vayne en Petra Berger. 😉
(De YouTube video’s beginnen na een korte advertentie.)

20131214 Dead Can Dance (Dead Can Dance – Children of the Sun)

20131223 1983 Australië 1985 INXS 1986 (INXS – What You Need, Live Aid 1985)

20140330 Kate Bush in Hammersmith (Kate Bush – The man with the child in his eyes)

20140425 Old man look at my life (Neil Young – Old man look at my life)

20140429 Een onverwachte scheiding (Genesis – Throwing it all away)

20140512 Vakantie boeken – Zal ik het doen? (U2 – October)

20140519 Met singles op stap (The Scene – Rigoreus)

20140520 Helemaal alleen gaan (Dirk Witte – Mensch, durf te leven!)

20141121 Decemberdwaling (Ofra Haza – Im Nin’Alu)

20141219 De beste film ooit (Jevetta Steele – Calling You)

20150329 Naar Jan Vayne en Petra Berger (ABBA – Eagle)

20150430 Het heft in eigen hand nemen [later verwijderd logje met Agnes Obel – The riverside]

20150926 Een verbouwing ondergaan (ZZ Top – Gimme all your loving. Hugs and kisses too)

20160111 David Bowie forever (David Bowie – Little wonder)

20160212 Oog in oog met groot wild (Madagascar, de roep van de Indri Indri)

20160422 Lingerie voor Prince (Prince – Darling Nikki)

20160502 De wonderlijke wereld van muziek (Anouar Brahem – Le pas du chat noir) Uitgebreide terugblik op ontwikkeling persoonlijke muzieksmaak.

20160727 Vijf over half twee (Bad English – Time stood still)

20161003 De muntjes van Minerva (Jochem Mijjer – La la Leiden)

20161009 Even iets gemist (Noel Gallagher – Everybody’s on the run)

20161119 The Queen And The Soldier (Suzanne Vega – The Queen And The Soldier)

20161202 The Waterboys (The Waterboys – This is the sea)

20161226 Turn a different corner … George Michael (George Michael – Turn a different corner)

20170101 2017 Een nieuw jaar voor de boeg (U2 – New Years Day & Daft Punk – Harder, better, faster, stronger)

20170105 Dromen van een ander leven (Robin S. – Love for love)

20170426 Voormalige collega’s in het nieuws [een later verwijderd logje met Gladys Night and the Pips – Help me make it through the night]

20170601 Paradigmaverschuiving / Als de bom valt (Doe Maar – Als de bom valt)

20170725 Geluid festivals loopt de spuigaten uit (Rubberen Robbie – 3 Oktober)

20170916 Maar wat is dan ‘stoer’? (3) (Eminem – 8 Mile)

20171229 Terugblik en pareltjes op de lijst (Lana del Rey – Blue Jean)

20180126 U2 2018 Rage against the machine (Rage against the machine – Killing in the name of)

20180211 Verlangen naar de jaren tachtig  (Simple Minds – New Gold Dream)

Advertenties

Plogje – Krokusjes in de zon

Ons buurtparkje met beuken ligt bezaaid met ritselend blad. Nu wriemelen daar honderden krokussen tussendoor. Omhoog, naar het zonlicht. Het is een sprookjesachtig gezicht.

Je zou denken dat je er makkelijk een mooie foto van kan maken. Ik bedoel, die dingen staan toch vast. Maar nee hoor, ze moesten zo nodig de hele tijd hun kopjes bewegen. En als ze braaf stilstonden, verdween net het juiste licht. Tussendoor kwam de buurvrouw een praatje maken. Dat duurde ook behoorlijk lang. En toen ik eindelijk een redelijke foto nam, stond ik vol in een drol. (Er zitten dikke profielzolen onder mijn laarzen, hé.)

Het was dus afzien. Maar nu heb ik de perfecte achtergrondfoto voor mijn mobieltje. Op het startscherm prijken groene appjes op de groene sprietjes en oranje appjes op het bruine blad. Het lila icoontje van de camera is als ware het een krokusbloem. Niets meer aan doen.

Nog even over dat seksfeest

Als voormalig medewerkster van een internationale ontwikkelings-organisatie ben ik nauwelijks verbaasd over de seksfeesten op Haïti in 2011. Niet omdat hulpverleners continu prostituees zouden inhuren. Maar gewoon, omdat er mannen en vrouwen op dat eiland rondlopen. Voeg een ernstige noodsituatie toe, waarbij de een afhankelijk is van de ander. Dan is de kans levensgroot dat je in een schemergebied belandt, qua normen en waarden. Is dat altijd erg?

Om te beginnen geldt wat Farah Karimi, directeur van Oxfam Novib, zegt: ‘We doen er alles aan om machtsmisbruik uit te bannen. Dat je als hulpverlener een land binnenkomt dat net is getroffen door een van de grootste aardbevingen ter wereld en dan je machtspositie misbruikt, is niet te rechtvaardigen. Het enige wat vrouwen in die situatie kunnen bieden, is hun lichaam. Dan moet je dus een nog hogere morele standaard en een nog sterker integriteitsbesef hebben om te weten dat je zoiets niet doet.’ (Volkskrant, 14-02-2018.)

Helaas voor Oxfam en zusterorganisaties komt vertrouwen te voet en gaat het te paard. Ik twijfel niet aan de intenties van grote Nederlandse hulporganisaties. De kans op herhaling wordt inmiddels zo klein mogelijk gemaakt. Maar je zal altijd rotte appels houden.

Bovendien vermoed ik dat noodhulp, meer dan regulier ontwikkelingswerk, avonturiers en cowboys trekt. Want noodhulp bieden na een grote ramp is als je een weg banen in outlawgebied. Vergelijkbaar met het Wilde Westen. Het is chaos en alles moet worden opgebouwd. Je kan er de held uithangen. Je kan er echt verschil maken. Je kan het gevoel krijgen dat je voluit leeft. Zoals oorlogsfotografen vaak ervaren. En je kan er ook tijdelijk ongehinderd je gang gaan. De bestaande structuren zijn verwoest. Wie is er om in zo’n situatie de wet te handhaven?

Toen ik in Kenia werkte, kwam er een nieuwe Nederlandse medewerker langs. Hij was ingehuurd als kwartiermaker en ging het nieuwe kantoor in Zuid-Soedan opzetten. Een nogal onrustig land. Daarvoor moest hij wat zaken regelen in Nairobi. In het weekend maakten we samen een paar uitstapjes.

Er was iets met die man. Ik vond hem een opportunistische rouwdouwer en vrijbuiter met aso-trekjes. Feitelijk iemand die het niet in een normale baan kan uithouden. Hij was anders dan de Keniaanse en expat-medewerkers op ons kantoor. Ook zag ik de twijfel in de ogen van mijn enige andere Nederlandse collega daar.

Maar het is evenmin eenvoudig om goed expat-personeel te vinden voor een Godvergeten oord in Zuid-Soedan. Je gaat daar niet even leuk een jaartje buitenlandervaring opdoen met je gezinnetje. Hoe hou je als manager vanuit Nederland in de gaten wat je enige Nederlandse medewerker daar doet? Tegen de tijd dat je geluiden via de grapevine hoort, is het al te laat.

En dan dat werkbezoek in Bulgarije, een wat groezelig land aan de rafelrand van Europa. Roma worden er als minderheid zwaar gediscrimineerd. Ik zat er in een geparkeerde oude ambulance nabij de afslag van een snelweg. De weg was omzoomd door bos. Het was de oppik- en afwerkplaats voor prostituees. Veelal jonge vrouwen uit de Roma-gemeenschap. Het voertuig was knus en huiselijk ingericht, compleet met ruchesgordijn. Ze konden er even bijkomen en een praatje maken met een verpleegster. Ook kregen ze koffie, condooms en desgewenst een bloedtest op HIV.

Een mannelijke medewerker van een lokale organisatie had me gebracht en bleef er bij. Regelmatig stapte er een vrouw binnen. Mooi opgemaakt en ordinair gekleed, maar allemaal even vriendelijk. Het werd best gezellig, ze voelden zich veilig in die ambulance. Al zat daar normaal gesproken nooit een man bij. Er zaten zeer aantrekkelijke vrouwen tussen. Die plaatselijke medewerker zag een daarvan best zitten, eigenlijk. Leek mij.

Toch is dit niet het hele verhaal. Vaak genoeg beschouwen vrouwen in armere landen westerse mannen als aantrekkelijke partij. Ook als er geen noodsituatie is. Of expliciter, juist omdat de rechtspositie van lokale vrouwen meestal zo precair is. Wat wij zien als scheve verhouding binnen een relatie met buitenlanders, kan vanuit hun perspectief een verbetering inhouden. Vergeleken met de positie die ze krijgen in een huwelijk met een man uit hun eigen traditionele gemeenschap. Ik schreef het al eens eerder. Zelfs met een huwelijk volgens de sharia zijn Afrikaanse vrouwen soms beter af.

Over de positie van de vrouwen bij dat seksfeest op Haïti heb ik weinig illusies. Zij komen niet aan het woord. Jammer, want ik had als vrouw wel meer over hun motivatie en kijk op deze zaak willen horen. Hun achtergrondverhaal geeft waarschijnlijk precies aan waarom het werk van goede ontwikkelingsorganisaties daar zo belangrijk is.

Over achtergrondverhalen gesproken: Tina Turner met Private Dancer.

Wandelen tot je conditie je terugfluit

Het is hartje zomer, zeker 28°C, en de zon schijnt ongenadig. We wandelen in een groepje over de glooiende heide van de Posbank. Er loopt een vrouw mee van 65 jaar. Ze is klein en te zwaar, maar typisch zo’n flinke meid die door blijft gaan. Hijgend loopt ze steeds verderop achteraan.

De Posbank voelt die dag als een heteluchtoven. Het zand is diep en rul; nergens schaduw. Toch moeten we wel doorgaan. Vanwege de flinke hoogteverschillen raken we zelf ook buiten adem. Onder een boom aan de rand wachten we op die vrouw. Iemand loopt even terug om haar aan te moedigen. Als ze eindelijk ons groepje bereikt, kán ze niet meer.

Dit wordt het uur van de waarheid voor haar, zo blijkt there and then. Want in de loop der jaren heeft ze steeds meer kwalen gekregen waardoor ze steeds vaker moeite heeft om de rest bij te benen. Terwijl ze altijd zo goed meekwam. Ja, zelfs voorliep op anderen. Ze deed vaak mee aan de Nijmeegse Vierdaagse. Veertig kilometer per dag marcheerde ze dan. Maar nu kan ze er niet langer omheen. Dat haar conditie niet meer is zoals vroeger. Dat ze keuzes moet maken. En daarom een paar voor haar belangrijke activiteiten moet laten gaan. Het is een hard gelag.

We zijn er ter plekke allemaal getuige van. Maar vreemd genoeg lijken we ook allemaal te denken dat het onszelf voorlopig niet overkomen zal.

Complimenten voor Natalie Righton

Als vaste abonnee wil ik Natalie Righton, journaliste voor de Volkskrant complimenteren. Natalie is de vrouw die Halbe Zijlstra ten val heeft gebracht. De beste man, die zichzelf geschikt vond als minister van buitenlandse zaken, gedroeg zich als was in haar handen. Dacht hij nou werkelijk dat hij op kon tegen het intellect en raffinement van een vrouw die buitenlandcorrespondent is geweest in Afghanistan?

Er zijn maar weinig mensen voor wie ik zoveel respect heb als vrouwen die zich weten te handhaven in een dergelijke oorlogssituatie. Het is een slangenkuil waar belangen en posities continu veranderen. Waar je doorlopend op scherp moet staan. Omdat je nooit weet waar het gevaar vandaan komt en wie je echt kan vertrouwen. En Natalie heeft dat gedaan.

Mijn reizen en verblijfsperioden in het buitenland waren meestal in veilige, hoewel soms erg ongemakkelijke landen. Ik durf te stellen dat ik de mores in het buitenland beter ken dan Halbe Zijlstra. Lees je het beruchte interview met hem in de Volkskrant, dan besef je direct dat hij een speeltje voor de haaien zou worden. Alsof buitenlandse politiek kinderspel is. Meneer werd verblind door zijn overschot aan zelfvertrouwen. Hij ook al.

De Volkskrant biedt overigens evengoed een podium aan mensen met een tegengeluid. Zoals gisteren, toen het debat over Zijlstra nog moest beginnen. Gevraagd of Zijlstra kan aanblijven, zegt Mark Rutte: ‘Ik vind hem geloofwaardig, omdat de inhoud van het verhaal niet ter discussie staat.’ Jaap de Hoop Scheffer sluit zich bij de premier aan. Frits Bolkestein meent dat dit ‘geen politieke consequenties hoeft te hebben’. Hij is een buitengewoon bekwaam minister, alleen past dit helaas niet in dat beeld.’ En Wouter de Winther van De Telegraaf ten slotte: ‘De grootste leugenfabriek staat nog altijd in Rusland.’ Wouter kan dat weten. Je haalt de rotte appels er zo uit.

En nu wordt Sigrid Kaag dan eindelijk naar voren geschoven. Het werd eens een keer tijd, zeg. Want als er nog iemand is voor wie ik heilig ontzag heb, dan is zij dat wel. Ze heeft jarenlang vanuit Beiroet in het Midden Oosten gewerkt. En Libanon is een bolwerk van intriges. Een video over haar diplomatieke benadering staat nog ergens op internet.

Goh, al dit goede nieuws op een voor mij zo legendarische dag. 13 februari 1988. Toen ik rond 02.00 uur ’s nachts aankwam op het vliegveld van Perth, Australië, en daar iemand uit een christelijke wijk van datzelfde Beiroet weerzag.

Lange slungels met pokdalige tronies

Als je wil weten hoe je voorouders er in het pre-fototijdperk uitzagen, mag je hopen dat je uit een rijke familie komt. Dan wilde men nog weleens een schilderijtje laten maken. De meesten van ons moeten het echter zonder portretten doen. Toch zijn de uiterlijke kenmerken van veel mannen genoteerd. Met dank aan Napoleon. Want tussen 1811 en 1941 werden alle mannen op hun 19de voor militaire dienst geregistreerd. Zo stuit je soms op aardige verrassingen.

Lange opa
Mijn opa van moederszijde ken ik alleen van oude foto’s. Als militair poseert hij in zijn uniform en glimmende laarzen met een groepje lotgenoten voor de Leidse burcht. De mannen staan op lengte naast elkaar en opa torent boven de rest uit. Alleen wist ik nooit precies hoe lang hij was. Gisteren ontdekte ik dat op wiewaswie.nl. Hij is als jongeman in 1909 exact 1,804 meter lang. Voor een Leidenaar is dat heel wat.

Nationale groeitrend
Al jaren wordt de Nederlandse bevolking steeds langer. De gemiddelde lengte van de Nederlandse man is toegenomen van 167 cm in 1865 tot 184 cm in 1997. Leidenaren haalde het gemiddelde iets naar beneden. Daar maten mannen rond 1800 circa 166,7 cm, terwijl ze in Zwolle bijna 173 cm lang waren. Misschien is dat een verklaring, want opa’s vader kwam uit die stad.

Ziekten beïnvloeden lengte
De Leidse bevolking kreeg het in de 19de eeuw flink voor haar kiezen. Er was armoede door de eenzijdige economie en men at slecht. Bovendien teisterden wel zeventien epidemieën de stad tussen 1795 en 1894: drie maal mazelen, vijf maal cholera, vijf maal pokken, een maal dysenterie, twee maal tyfus en een maal roodvonk. Ziekten hadden vrij spel omdat fabrieksarbeiders dicht bijeen woonden in tochtige en lekkende panden.

Verwensingen met alle mogelijke dodelijke ziekten zijn dan ook erg populair in het plaatselijke dialect. Als iemand tegen je roept: Juh (als je een man bent), tyfusleier, teer op (= rot op, van tering ofwel tuberculose) of pleur op (pleuritis)!’ dan antwoord jij: ‘Meh (als het een vrouw is), krijg de klere (cholera)!’ Enzovoort. Met Leidse rrr. Zo hoort dat.

Pokdalig
Afijn, waar waren we gebleven? O ja, ook mijn familie kreeg pokken. Volgens notities voor de Nationale Militie had de schoonvader van mijn opa een pokdalig gezicht. Kennelijk schrok dat zijn vrouw, mijn overgrootmoeder, niet af. Zij had al twee ooms wier gelaat door de pokken was aangetast.

Een van die heren staat zo te boek: ‘Gezicht: ovaal, voorhoofd: hoog, ogen: blauw, neus: gewoon, mond: gewoon, kin: spits, wenkbrauwen: bruin, haar: bruin, lengte: 1,744 mtr. 1 el, 7 palm, 4 duim, 4 streep. Overige kenmerken: pokdalig.’ Hij en zijn broer groeiden op in dezelfde woning en het pokkenvirus is nogal besmettelijk. Verder leed die kant van mijn familie weinig gebrek. Ze bezaten huizen en de mannen waren bovengemiddeld lang.

Spraakgebrek
Ook interessant: een andere oom van mijn overgrootmoeder werd afgekeurd wegens zijn spraakgebrek. Kennelijk kon je daar niet mee vechten. Maar hij was best in staat om vrouwen te versieren. Want hij trouwde twee keer. Ach, wie weet had-ie genoeg andere kwaliteiten.

Clichèbeeld en fantasie
Door deze omschrijvingen gaan wel al mijn clichébeelden eraan. Het Franse deel van de familie is niet klein van gestalte. Dit terwijl de Hollanders vaak klein en gedrongen zijn. Trouwens, hoe ziet een ‘gewone’ neus of mond er uit? Bovendien komen bij haarkleuren tal van tinten bruin, grijs, rood en blond voor. Welke tint hadden zij dan precies? Nou ja, misschien kunnen we dit alles maar beter aan onze fantasie overlaten.

Bron lengten in Nederland en epidemieën: Hoe lang nog? De lichaamslengte van de Nederlander, rede door George Maat, HOVO, Universiteit Leiden, 15 mei 2006.

Verlangen naar de jaren tachtig

Al de hele week zit New Gold Dream van Simple Minds in mijn hoofd. Eén van de meest iconische nummers uit de jaren tachtig, als je het mij vraagt. Een plaat die staat voor een gevoel van een komende omwenteling. Een jeugdige onbevangen positieve verwachting. Een verlangen naar nog te ontdekken horizonten, en meer van dergelijk lyrisch gedoe.

Steeds wanneer ik New Gold Dream hoor, bezorgt het me hartkloppingen. Letterlijk. Alsof je op zaterdagavond klaar staat om uit te gaan en uitkijkt naar wat komen gaat. Alleen al de woorden New Gold Dream en de upbeat melodie zijn  genoeg.

Er staan perfect geremixte studio-opnamen van dit nummer op YouTube. Voor mij moet het echter een versie uit 1984 zijn. Compleet met lelijke jaren tachtig kleding, technodeuntjes, rommelige opnamen en gebrekkige geluidskwaliteit. Dat hoorde er ook bij in die tijd. De eerste vier minuten zijn het beste.